Het nieuwe jaar

 

Het nieuwe jaar is weer begonnen. Wat een raar idee toch hoor, het is hier veertig graden terwijl in Nederland er zeker een paar centimeter sneeuw ligt. Maar goed, de kalender liegt er niet om het is toch echt Januari 2010.

Sinds afgelopen week hebben wij drie keer in de week Bemba lessen. Een aardig druk programma want onze leraar geeft ons een hoop huiswerk op wat we klaar moeten hebben voor de volgende dag. Maar het helpt ons wel heel erg. We hebben al aardig wat vorderingen gemaakt al is het nog een hele klus hoor. Matthijs probeert zijn Bemba uit op de tuinman, hij spreekt namelijk meer Bemba dan engels dus het is ook wel handig in zekere zin, maar ook wel noodzakelijk om Bemba te praten, want soms begrijpt hij niet helemaal wat wij hem vertellen in het engels.

De afgelopen weken hebben we regelmatig een ander stel van Liebenzell over de vloer gehad. Zij zijn aan het wachten om naar het noorden van Zambia te gaan om daar Bemba in de village te gaan leren.

Zij moesten deze week hun rijbewijs laten verlengen, wij hadden dit afgelopen week al gedaan. Wij hadden namelijk maar een rijbewijs voor 1 maand en wij zijn aan het wachten op het echte rijbewijs.Wij hebben nu twee maanden verlenging gekregen.

Gisteren heb ik hun meegenomen naar de office waar ze konden verlengen, omdat ik de plek al kende was dit wel verstandig. Wij waren maar op tijd gegaan want ons werd verteld dat het nog wel eens heel erg druk zou kunnen zijn omdat de meeste Zambianen aan het begin het van het nieuwe jaar een rijbewijs moeten laten verlengen of hun auto moeten laten keuren. We waren ongeveer een half uur van te voren, en ja hoor daar waren al een hoop mensen. Dus wij besloten maar aan te sluiten bij de rij, al hoe wel, er was niet echt een rij.

Maar het het duurde even, je weet eigenlijk niet van te voren hoe laat de office open gaat. Soms om 8 uur, soms een half uur later. Maar op een gegeven moment ging een deur open en kwam er een bewaker naar buiten en sommeerde iedereen in een rij te gaan staan, ook al moesten we allemaal bij verschillende loketten zijn. Degende die niet in de rij stond moest wachten. Na een paar minuten mochten we allemaal naar binnen. Omdat we wisten waar we moesten zijn was het voor ons niet heel erg moeilijk, maar je moet net geluk hebben. En dat hadden we. De man achter het loket herkende mij en was uitermate vriendelijk en was heel behulpzaam. Zij kregen zelfs drie maanden verlenging. Dus ja, zo zie je maar, je moet hier meestal toch echt mensen kennen om iets voor elkaar te krijgen. Dit is nog steeds niet echt iets waar we aan gewend zijn. Maar goed, vriendelijk blijven en heel erg veel je geduld oefenen is toch echt het beste medicijn.

Wij hopen vanaf volgende week andere projecten te bezoeken, wij zijn benieuwd wat ons dat gaat brengen!